Odpowiedź na to pytanie zawarta jest już w samej definicji temperamentu, co do której większość psychologów zajmujących się tym tematem jest zgodna, a mianowicie: „Temperament odnosi się do względnie stałych cech osobowości, występujących u człowieka od wczesnego dzieciństwa i mających swoje odpowiedniki w świecie zwierząt. Będąc pierwotnie zdeterminowany przez wrodzone mechanizmy neurobiochemiczne, temperament podlega powolnym zmianom spowodowanym procesem dojrzewania oraz indywidualnie specyficznym oddziaływaniem między genotypem a środowiskiem.
Osobowość
- to wewnętrzny system regulacji pozwalający na adaptację i wewnętrzną integrację myśli, uczuć i zachowania w określonym środowisku w wymiarze czasowym (poczucie stabilności).
- jest także definiowana jako charakterystyczny, względnie stały sposób reagowania jednostki na środowisko społeczno- przyrodnicze, a także sposób wchodzenia z nim w interakcje.
- kształtowana jest przez całe życie, szczególnie w okresie dzieciństwa oraz młodości poprzez wpływ bodźców zewnętrznych w procesie socjalizacji, a także własnej aktywności jednostki. Istotną rolę odgrywają tu również wrodzone cechy biofizyczne
Temperament
- podstawowe, względnie stałe cechy organizmu, które manifestują się w formalnej charakterystyce zachowań (cechach energetycznych czasowych)
- pierwotne zdeterminowane przez wrodzone mechanizmy fizjologiczne
- występują we wczesnym dzieciństwie
- podlegają zmianom pod wpływem dojrzewania oraz czynników środowiskowych
- względnie stałe cechy
- najbardziej stałe, mało podatne na zmiany (powolne)
- podobna sytuacja na tle grupy (czasie)
Regulacyjna Teoria Temperamentu Strelaua.
Charakterystyka zachowania sprowadza się do 2 aspektów:
Energetycznego ( rekatywność + aktywność)
Czasowego
